გზავნილი
1. GERMANNE (Off)
[ 19 Oct 2013, 1:41 ]
აქ შეგიძლიათ დაწეროთ-
საინტერესო ამონარიდები წიგნებიდან.

P.s აუცილებლად მიუთითედ ავტორი და წიგნის სახელწოდება
[Pasuxi][Cit]|
[ like 1 ]
2. GERMANNE (Off)
[ 19 Oct 2013, 1:42 ]
-მაპატიე, თუ ხანდახან ვწუწუნებ, რას იზამ, მე ხომ ადამიანის გული ვარ და წუწუნი ჩემი თვისებაა. ყველას გვეშინია მიუღწეველი ოცნებისაკენ სწრაფვის, რადგან გვგონია, რომ ღირსნი არ ვართ, ანდა ვერ შევძლებთ მის განხორციელებას. ჩვენ, ადამიანთა გულები, შიშით ვიპარებით შეყვარებულთან სამუდამო განშორებისას, თავზარს გვცემს იმის წარმოდგენა, რომ შეიძლებოდა- ბედნიერები ვყოფილიყავით, მაგრამ ვერ მოვახერხეთ, და ამ განძის გახსენება გვტჯავს, ჩვენ რომ შეიძლებოდა გვეპოვა, მაგრამ სამუდამოდ ქვიშაში დარჩა- გვეშინია ტანჯვის. ამქვეყნად ყველა მკვიდრს თავისი განძი ელის, მაგრამ ჩვენ, გულები, ჩუმად ყოფნას მივეჩვიეთ, რადგან ადამიანებს არ სურთ იმ განძის პოვნა.
ჩვენ მხოლოდ ბავშვებს ვეჩურჩულებით ამაზე, მერე კი ვაკვირდებით, როგორ წარმათავს მათ ცხოვრება თავიანთი ბედისწერისაკენ, მაგრამ სამწუხაროდ, ცოტანი თუ მიჰყვებიან წილხვედრ გზას. დანარჩენებს სამყაროსი ეშინიათ. და ჩვენც სულ უფრო და უფრო ჩუმად ვიწყებთ ლაპარაკს. ჩვენ არასოდეს ვჩუმდებით, მაგრამ ვცდილობთ, ჩვენმა ნათქვამმა არ შეაშფოთოს ადამიანები. არ გვინდა იმის გამო დაიტანჯნონ, რომ დროზე არ მიგდეს ყური გულისთქმას..

(პ. კოელიო -ალქიმიკოსი)
[Pasuxi][Cit]|
3. GERMANNE (Off)
[ 19 Oct 2013, 1:44 ]
დამიანის სული, გაცილებით უფრო მძიმეა, ვიდრე სხეული, იმდენად მძიმე, რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია, ამიტომ, ვიდრე ცოცხლები ვართ, ერთმანეთს ხელი უნდა შევაშველოთ და ვეცადოთ, როგორმე უკვდავყოთ ერთმანეთის სული; თქვენ ჩემი, მე სხვისი, სხვამ სხვისი და ასე დაუსაბამოდ, რამეთუ იმ სხვისი გარდაცვალების შემდეგ არ დავობლდეთ და მარტონი არ დავრჩეთ ამ ქვეყანაზე.

ნოდარ დუმბაძე- მარადისობის კანონი
[Pasuxi][Cit]|
4. GERMANNE (Off)
[ 19 Oct 2013, 1:57 ]
ცხოვრება ასე მიდის: იბადებით, კვდებით, შუაში კი მუცელი გტკივათ. ცხოვრება
– ეს არის მუდმივი მუცლის ტკივილი. 15 წლისას იმიტომ გტკივათ, რომ შეყვარებული
ხართ; 25–ისას იმიტომ , რომ მომავალი გაშინებთ; 35 წლისას იმიტომ , რომ ბევს მუშაობთ;
55 წლისას იმიტომ, რომ შეყვარებული აღარ ხართ; 65 წლისას იმიტომ, რომ წარსულის
მოგონებები გტანჯავთ. 75 წლისას კი იმიტომ, რომ კიბო გაქვთ, თან მეტასტაზებით.
ინტერვალებში კი მხოლოდ ემორჩილებით.....


ფრედერიკ ბეგბედერი- windows on the world
[Pasuxi][Cit]|
5. GERMANNE (Off)
[ 19 Oct 2013, 1:59 ]
უბრალო ტესტი იმისთვის, რომ გაიგოთ ხართ თუ არა შეყვარებული: თუ 4-5 საათი გაატარეთ საყვარელი ადამიანის გარეშე და მოგენატრათ, მაშინ თქვენ არ ხართ შეყვარებული, რადგან სიყვარულის შემთხვევაში, 10 წუთი საყვარელი ადამიანის გარეშე ყოფნაც საკმარისი იქნებოდა იმისთვის, რომ თქვენი ცხოვრება აუტანელი გამხდარიყო.


ფრედერიკ ბეგბედერი - windows on the world
[Pasuxi][Cit]|
6. crawl (Off)
[ 20 Oct 2013, 19:31 ]
ორნაირი თანაგრძნობა არსებობს, ერთია სულმოკლე და სენტიმენტალური. იგი არსებითად სხვა არაფერია თუ არა მოუთმენლობა გულისა, რომელიც ისწრაფვის რაც შეიძლება მალე გათავისუფლდეს სხვისი უბედურებით მოგვრილი სიმძიმილისგან. ეს თანაგრძნობა კი არა უფრო სხვისი უბედურებისგან ინსტიქტურ თავდაცვას წარმოადგენს.
მეორეა ჭეშმარიტი, არასენტიმენტალური, მაგრამ ქმედითი თანაგრძნობა, რომელმაც იცის რაც სურს და მზად არის უტეხი თანადგომითა და თანაგრძნობით გაუძლოს ყველაფერს, ვიდრე სასოება წაერთმეოდეს და თვით ამის შემდეგაც კი დარჩეს იმავე პოზიციაზე.

შტეფან ცვაიგი - მოუთმენლობა გულისა
[Pasuxi][Cit]|
7. user117 (Off)
[ 18 Nov 2019, 21:08 ]
ხორხე ლუის ბორხესი

დაღლილი კაცის უტოპია

ამას უტოპიას ეძახდნენ, ბერძნულ სიტყვას, რაც ნიშნავდა „არ არსებობს ასეთი
ადგილი“.
კევედო
არ არსებობს ორი ერთნაირი მთა, თუმცა დაბლობი ყველგან ერთი და იგივეა.
ველებზე გადებულ გზაზე მივდიოდი და განსაკუთრებული ინტერესესი გარეშე
ვეკითხებოდი საკუთარ თავს – ნეტავ ოკლაჰომაში ვარ ახლა, ტეხასში თუ იმ
ადგილას, რომელსაც ლიტერატორები პამპასებს უწოდებენ. არც მარჯვნივ, არც მარცხნივ შუქი არ დამინახავს. როგორც ადრეც ყოფილა, ემილიო ორიბეს
სტრიქონებს ვჩურჩულებდი:
„პანიკურად უსასრულო დაბლობებს შორის, ბრაზილიის ახლოს“ – უფრო და უფრო
ხმამაღლა, უფრო და უფრო მკაფიოდ გაისმოდა“.
გზა ძლივს ჩანდა. წამოწინწკლა. ორასიოდე თუ სამასიოდე მეტრში მოულოდნელად
ფანჯარაში შუქი დავლანდე. დაბალი სახლი იყო, სწორკუთხა და ხეებს უკან
დამალული. კარი ისეთმა მაღალმა კაცმა გამოაღო, რომ თითქმის შემეშინდა. მთლად
შავებით იყო შემოსილი. ვიფიქრე, რომ აქ ვიღაცას ელოდნენ. კარი არ იყო ჩაკეტილი.
ხის კედლებიან გრძელ ოთახში შევედით. ჭერიდან ლამფა გადმოკიდებულიყო,
რომელიც მოყვითალო შუქჩრდილებს სცემდა. მაგიდამ ცოტა გამაოცა. მასზე წყლის
საათი იდგა, რომელსაც პირველად ვხედავდი, თუ არ ჩავთვლით ძველ გრავიურებს.
კაცმა სკამისკენ მიმითითა.
ათასგვარ ენაზე მივმართე, მაგრამ ვერაფერი გაიგო. ხოლო როცა მისი რიგი მოვიდა,
თვითონ ლათინურად ალაპარაკდა. გონება დავძაბე, რომ სკოლის ცოდნა
გამეცოცხლებინა და საუბრისთვის მოვემზადე.
– ტანსაცმლის მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, – მითხრა, – სხვა საუკუნიდან მოსულხარ.
ენის სხვადასხვაობა ტომთა სხვადასხვაობამ გამოიწვია, ასევე ომებმა, თუმცა სამყარო
ლათინურს დაუბრუნდა. ვიღაც ისევ შიშობს, რომ ის კვლავ გაფუჭდება და
ფრანგულს დაუბრუნდება, ლემოზინს ან პაპია-მენტოს, მაგრამ ეს უბედურება მალე
არ გვეწვევა, თუმცაღა არც ის, რაც იყო და არც ის, რაც მოგველის, არ მაღელვებს.
მცირე ხანს გაჩუმდა, მერე დასძინა:
– თუ გეზიზღება იმის ყურება, სხვა როგორ მიირთმევს, ხომ არ გაიზიარებ ჩემთან
ტრაპეზს?
მივხვდი, რომ ჩემი დაბნეულობა შენიშნა და თანხმობა განვუცხადე.
დერეფანი გადავკვეთეთ გვერდითა კარებით და პატარა სამზარეულოში შევედით,
სადაც ყველაფერი ლითონისგან იყო გაკეთებული. ლანგარზე შემოდებული ვახშმით
დავბრუნდით: მოხარშული სიმინდი თასებში, ყურძნის მტევანი, უცნობი ხილეული,
რომელიც გემოთი ლეღვს მოგაგონებდათ, და უშველებელი დოქი წყლით. პური,
მგონი, არ იყო.
ჩემს მასპინძელს მკვეთრი სახის ნაკვთები ჰქონდა, თვალების გამომეტყველება ენით
აუწერლად უცნაური. არ დამავიწყდება ეს პირქუში და ფერმკრთალი სახე, რომელსაც
მეტად ვეღარასდროს ვნახავ. საუბრის დროს კაცი ხელებს არ იშველიებდა.
ლათინურის ეთიკა მბოჭავდა, თუმცა მაინც გავბედე შეკითხვის დასმა:
– ნუთუ შენ არ გაგაოცა ჩემმა მოულოდნელმა გამოჩენამ?
– არა, – მიპასუხა, – ასეთი ვიზიტები საუკუნიდან საუკუნეში ხდება. ისინი დიდხანს
არ გრძელდება: ხვალ – ყველაზე გვიან – შინ იქნები.
მისმა დამაჯერებელმა ხმამ დამამშვიდა. საჭიროდ ჩავთვალე საკუთარი თავი
წარმედგინა:
– ეუდორო ასევედო. 1897 წელს დავიბადე ქალაქ ბუენოს-აირესში. სამოცდაათი წლის
გავხდი. ინგლისურ და ამერიკულ ლიტერატურას ვასწავლი, ფანტასტიკურ
მოთხრობებს ვწერ.
– მახსოვს, შენი ფანტასტიკური თხზულებები საკმაო ინტერესით წავიკითხე, –
მიპასუხა ღიმილით, – კაპიტან ლემუელ გულივერის მოგზაურობა, რომელიც ბევრს
სარწმუნო ჰგონია, და შუმმა თეოლოგიცა (ღვთისმეტყველების კამარა). თუმცა
ფაქტებზე ნუ ვისაუბრებთ. ფაქტები უკვე აღარავის აღელვებს. ეს უბრალოდ
ამოსავალი წერტილებია გამონაგონისა და მსჯელობისთვის. სკოლებში გვასწავლიან,
ყველაფერში ეჭვი შევიტანოთ და დავიწყების უნარი გვქონდეს. პირველ რიგში
დავივიწყოთ პირადი ან კერძო. ჩვენ ვარსებობთ დროში, რომელიც იწურება, თუმცა
ვცდილობთ ვიცხოვროთ სუბ სპეციე აეტერნიტატის (მარადიულობის
თვალთახედვით). წარსულიდან გვრჩება ცალკეული სახელები, თუმცა ისინი ჩვენი
მეტყველებიდან ქრებიან. გვერდს ვუვლით არასაჭირო დაზუსტებებს. არ არის არც
ქრონოლოგია, არც ისტორია. არც სტატისტიკა. შენ თქვი, რომ ეუდორო გქვია. მე ვერ
გეტყვი ჩემს სახელს, რამეთუ მე მიწოდებენ „ვიღაცას“.
– მამაშენის სახელი რაღაა?
– მას არ ჰქონდა სახელი.
კედელზე თარო შევნიშნე. ალალბედზე გავხსენი ერთი წიგნი. მკაფიო ასოები იყო,
უცნობი, ხელით დაწერილი. მათი კუთხოვანი ფორმები რუნთა დამწერლობას
ჰგავდა, რომელიც მხოლოდ საკულტო წარწერებისთვის გამოიყენებოდა. ვიფიქრე,
რომ მომავლის ხალხი არა მხოლოდ უფრო მაღალი იყო, არამედ უფრო მარჯვეც.
უნებურად მამაკაცის გრძელ თხელ თითებს შევხედე. და გავიგონე:
– შენ ახლა ნახავ იმას, რაც არასდროს გინახავს.
სათუთად გამომიწოდა მორის „უტოპიის“ ეგზემპლარი, ბაზელში 1518 წელს
გამოცემული, რომელსაც უკვე მოესწრო ბევრი გვერდისა და გრავიურის დაკარგვა.
ერთგვარი თვითკმაყოფილებით შევნიშნე:
– ეს ნაბეჭდი გამოცემაა. სახლში ორი ათასზე მეტი მაქვს, თუმცა არა ასეთი ძველი და
ფასეული, – და ხმამაღლა წავიკითხე სახელწოდება. მას გაეცინა:
– ვერავინ შეძლებს ორი ათასი წიგნის წაკითხვას. ოთხი ასწლეულის განმავლობაში,
რომლებიც მიცხოვრია, ექვსის დაძლევაც ვერ მოვახერხე. გარდა ამისა, იმდენად
მნიშვნელოვანი წაკითხვა კი არ არის, რამდენადაც კვლავ გადაკითხვა. ბეჭდვა,
რომელიც რა ხანია გაუქმებულია, კაცობრიობის ერთ-ერთი ყველაზე საზარელი
ბოროტება იყო, რადგან საშუალებას იძლეოდა შეშლილობამდე ემრავლებინათ
ყველასთვის უსარგებლო ტექსტები.
– ჩემს საინტერესო წარსულში, – გამოვეხმაურე, – უაზრო შეხედულება მეფობდა:
სამარცხვინოდ მიიჩნეოდა ყველა იმ მოვლენის არცოდნა, რაც ყოველდღე ხდებოდა
დილიდან საღამომდე. პლანეტა ავსებული იყო მოჩვენებითი თანამეგობრობებით,
როგორებიც არის კანადა, ბრაზილია, შვეიცარიული კონგო და საერთო ბაზარი.
თითქმის არავინ იცოდა ამ პლატონური გაერთიანებების პრეისტორია, სამაგიეროდ,
შესანიშნავად, უმცირეს წვრილმანებამდე იყვნენ გათვითცნობიერებულნი
მასწავლებლების უკანასკნელ კონგრესზე, დიპლომატიური ურთიერთობების
გაწყვეტის მიზეზებზე, მდივანთა მდივნების მიერ შედგენილი საპრეზიდენტო
შეთანხმებების შესახებ იმ ბრძნული ბუნდოვანი ფორმულირებით, რაც ამ
ჟანრისთვის იყო დამახასიათებელი. ყველაფერი იკითხებოდა, რათა მივიწყებას
მისცემოდა, რამეთუ ერთი-ორი საათის შემდეგ ძველს ახალი ტრუიზმები
ამჭიდროვებდა. ყველა საქმიანობას შორის პოლიტიკა უეჭველად ყველაზე
თვალსაჩინო საზოგადოებრივი მოღვაწეობა იყო. ელჩებსა და მინისტრებს, ვითარცა
ხეიბრებს, გრძელი მყვირალა ავტომანქანებით დაატარებდნენ, რომლებსაც გარს
ეხვეოდნენ მოტოციკლისტები და ცერბერები, და დამშეული ფოტოგრაფები
უსაფრდებოდნენ. თითქოს მათთვის ფეხები მოეკვეთათ, ასე ამბობდა ხოლმე
დედაჩემი. გამოსახულებები და ნაბეჭდი სიტყვა გაცილებით უფრო რეალური იყო,
ვიდრე საგნები. მხოლოდ გამოქვეყნებული მიიჩნეოდა ჭეშმარიტად. Esse est
percipi[14] – ასეთი იყო პრინციპები, საშუალებები და მიზნები ჩვენი ცხოვრების
ერთგვარი კონცეფციისა. ჩემს წარსულში ადამიანები გულუბრყვილოები იყვნენ, მათ
სჯეროდათ, რომ საქონელი შესანიშნავია, თუ ასე ამტკიცებს და გამუდმებით
ირწმუნება მისი დამამზადებელი. უნდა ითქვას, რომ ხშირად მომხდარა ძარცვა,
თუმცაღა ყველამ იცოდა, რომ ფულს არ მოაქვს არც უმაღლესი ბედნიერება და არც
სრული სიმშვიდე.
– ფული? – გაიმეორა მან, – ახლა უკვე აღარ არსებობენ ისეთი სიღარიბით ტანჯულნი,
რომელიც აუტანელი იქნებოდა, ან ისეთი სიმდიდრით, რომელიც ბიწიერების
ყველაზე გამაღიზიანებელი ფორმა იქნებოდა. ყველა მსახურობს.
– როგორც რაბინი, – ვთქვი მე.
ჩანს, ვერ მიხვდა და განაგრძო: – უკვე აღარ არის ქალაქები. ბაია-ბლანკის ნანგრევების მიხედვით, რომლებიც
ცნობისმოყვარეობის გამო შევისწავლე, ბევრი რამ არის დაკარგული. რაკი არ
არსებობს საკუთრება, არ არის არც მემკვიდრეობა. როცა ადამიანი – ასი წლისთვის –
ფორმირდება, მზად არის მოითმინოს საკუთარი თავიც და თავისი მარტოობაც,
რამეთუ მაშინ უკვე გაზრდის ერთადერთ ვაჟს.
– ერთადერთს? – ჩავეკითხე.
– დიახ, ერთადერთს. არ არის საჭირო კაცობრიობის გამრავლება. ვიღაც ფიქრობს,
რომ ადამიანი სამყაროს შეცნობის ღვთიური იარაღია, თუმცა იმის თქმა კი
დარწმუნებით არავის შეუძლია, თვით ღვთაება თუ არსებობს. მე ვფიქრობ, რომ ახლა
განიხილება დანაკარგები და სარგებელი, რომელთა მოტანაც შეუძლია მთელი
დედამიწის ადამიანების ცალკეულ თუ ერთიან და ერთდროულ თვითმკვლელობას.
თუმცა თემას დავუბრუნდეთ.
თავი დავუქნიე.
– ას წელს მიღწეულ ადამიანს უკვე შეუძლია შეიძულოს სიყვარულიც და
მეგობრობაც. ამიერიდან მას არ ემუქრება დაავადებები და სიკვდილის შიში. ის ერთ-
ერთი ხელოვნებით არის დაკავებული, ფილოსოფიით, მათემატიკით ან საკუთარ
თავს ჭადრაკს ეთამაშება. თუ მოისურვებს – თავს მოიკლავს. ადამიანი საკუთარი
ცხოვრებისა და საკუთარი სიკვდილის ბატონ-პატრონია.
– ეს ციტატაა? – ვკითხე ისევ.
– რასაკვირველია. ციტატების გარდა ჩვენ აღარაფერი დაგვრჩა. ჩვენი ენა ციტატების
სისტემაა.
– რას იტყვი ჩემი ეპოქის უდიდეს მოვლენებზე – სივრცეში გაფრენაზე? – ვთქვი მე.
– უკვე მრავალი ასწლეულია უარი ვთქვით მსგავს გადაადგილებებზე, რომლებიც
უეჭველად მშვენიერი იყო. მაგრამ ვერასდროს მოვიშორებთ თავიდან ცნებებს „აქ“ და
„ახლა“.
და ღიმილით დასძინა:
– გარდა ამისა, ნებისმიერი მოგზაურობა სივრცეში გადაადგილებაა. პლანეტიდან
პლანეტაზე თუ მეზობელ სოფელში. როცა ამ სახლში შემოხვედით, თქვენც ერთ-
ერთი სივრცითი მოგზაურობა განახორციელეთ.
– რა თქმა უნდა, – ვუპასუხე მე, – ჩვენში ბევრი ითქვა ასევე ქიმიურ პროდუქტებსა და
გადაშენებისკენ მიმავალ ცხოველებზე.
თუმცა მამაკაცმა ზურგი შემაქცია და ფანჯარაში გაიხედა. გარეთ თეთრი ფერდობი
იყო, თოვლისა და მთვარის ქვეშ გარინდული. გავბედე მეკითხა:
– გაქვთ თუ არა მუზეუმები, ბიბლიოთეკები?
– არა. ჩვენ წარსულის დავიწყება გვსურს, რომელიც მხოლოდ ელეგიის შესაქმნელად
თუ არის სახეირო. ჩვენ არ გვაქვს სახსოვარი თარიღები, ასწლოვანი იუბილეები თუ
გარდაცვლილთა გამოსახულებები. თითოეულმა საკუთარი შეხედულებისამებრ
უნდა განავითაროს ის მეცნიერება თუ ხელოვნება, რომლის საჭიროებასაც გრძნობს.
– გამოდის, ყველა საკუთარი თავის ბერნარდ შოუა, ყველა საკუთარი თავის იესო
ქრისტეა, ყველა საკუთარი თავის არქიმედეა?
მდუმარედ გამოხატა თანხმობა. შეკითხვებს განვაგრძობდი:
– მთავრობებს რაღა დაემართა?
– ტრადიციულად, ისინი თანდათანობით გამოდიოდნენ სარგებლობიდან. ისინი
ნიშნავდნენ არჩევნებს, აცხადებდნენ ომებს, კრეფდნენ გადასახადებს, ართმევდნენ
ქონებას, იჭერდნენ და შემოჰქონდათ ცენზურა, და მთელ დედამიწაზე არავინ სცემდა
მათ პატივს. პრესამ შეწყვიტა მათი დეკლარაციებისა და გამოსახულებების
დაბეჭდვა. პოლიტიკოსებს მოუხდათ, უფრო ღირსეული საქმიანობა ეპოვათ: ერთნი
კარგ კომიკოსებად იქცნენ, სხვები – კარგ მკურნალებად. სინამდვილეში, რა თქმა
უნდა, ყველაფერი გაცილებით უფრო რთულად იყო, ვიდრე ჩემს ნაამბობშია.
სხვა ტონით განაგრძო:
– ჩემი სახლი ავაშენე, ისეთივე, როგორც ყველა დანარჩენს აქვს. დავამზადე ავეჯი და
მთელი ეს აღჭურვილობა. მოვხანი მინდორი, რომელსაც ახალი ხალხი, რომელთა
სახეებსაც ვერ ვნახავ, ჩემზე უკეთ მოხნავენ. შემიძლია რაღაც-რაღაცები გიჩვენო.
მეზობელ ოთახში გავყევი. ლამფა აანთო, რომელიც ჭერიდან იყო ჩამოშვებული.
კუთხეში არფა დავინახე რამდენიმე სიმით. კედლებზე კვადრატული და მართკუთხა
ტილოები შევნიშნე, სადაც ყვითელი გამა ჭარბობდა.
– ეს ჩემი ნაწარმოებებია, – გამომიცხადა.
დავათვალიერე ტილოები და ყველაზე პატარასთან შევყოვნდი, რომელზეც მზის
ჩასვლა იყო გამოსახული ან მას მოგაგონებდათ, და რაღაც უსასრულობას შეიცავდა.
– თუ მოგწონს, შეგიძლია თან წაიღო მომავალი მეგობრის სახსოვრად, – მითხრა
თავისი თანაბარი ხმით.
მადლობა გადავუხადე, მაგრამ ჩემი ყურადღება სხვა ტილოებმა მიიპყრო. არ
ვიტყოდი, რომ ისინი თეთრები იყო, თუმცა მოთეთროები ჩანდა. – ისინი საღებავებით არის დახატული, რომელთაც შენი ძველი თვალები ვერ
დაინახავენ.
ხელებით მსუბუქად შეეხო არფის სიმებს, მე კი ძლივს ვარჩევდი ცალკეულ ბგერებს.
და მაშინ კარზე კაკუნი გაისმა.
ტანმაღალი ქალი და სამი თუ ოთხი მამაკაცი შემოვიდა სახლში. შეიძლებოდა
გეფიქრა, რომ ყველანი ნათესავები იყვნენ ან რომ ყველანი ისინი დრომ დაამსგავსა.
ჩემმა მასპინძელმა ჯერ ქალს მიმართა:
– ვიცოდი, რომ ამ ღამით შენც მოხვიდოდი. ნილსას თუ ხედავ ხოლმე?
– ხანდახან საღამოობით. ის ისევ მხატვრობაშია ჩაძირული.
– იმედი ვიქონიოთ, რომ ვაჟი მეტს მოასწრებს, ვიდრე მამამისი.
ხელნაწერები, ნახატები, ავეჯი, ჭურჭელი – ყველაფერი გავიტანეთ სახლიდან.
ქალი კაცებთან ერთად შრომობდა, მე ჩემი უძლურების მრცხვენოდა, რომელიც
თითქმის არ მაძლევდა საშუალებას, მათ დავხმარებოდი. არავის დაუკეტავს კარი და
ჩვენ გამოვედით, ბარგი-ბარხანით დატვირთულები. შევნიშნე, რომ სახურავი ორი
მხრიდან იყო დაცერებული.
თხუთმეტწუთიანი სიარულის შემდეგ მარცხნივ შევუხვიეთ. ახლოს რაღაც კოშკის
მსგავსი გავარჩიე, რომელსაც გუმბათი ამშვენებდა.
– კრემატორიუმი, – წამოიძახა ვიღაცამ, – შიგნით სიკვდილის კამერაა. ამბობენ, რომ
ის ერთმა „ფილანტროპმა“ გამოიგონა, რომელსაც მგონი, ადოლფ ჰიტლერი ერქვა.
მცველმა, რომლის სიმაღლესაც აღარ გავუკვირვებივარ, გისოსებიანი კარი გაგვიღო.
ჩემმა მასპინძელმა მას რამდენიმე სიტყვა გადაუჩურჩულა. სანამ შიგნით შევიდოდა,
ხელი დამიქნია გამომშვიდობების ნიშნად.
– ისევ წამოვა თოვლი, – ჩაილაპარაკა ქალმა.
ჩემს კაბინეტში მეხიკოს ქუჩაზე სათუთად ვინახავ ტილოს, რომელსაც ვიღაც
დახატავს... ათასი წლის შემდეგ... პლანეტაზე ამჟამად გაფანტული მასალებით.
[Pasuxi][Cit]|

პასუხი თემაზე
მთავარ გვერდზე
Save .txt

პლიუსი თემას